ایران عزیز ما، به‌واسطه موقعیت جغرافیایی، ژئوپلیتیکی و ژئواستراتژیک ممتاز و برخورداری از معادن و منابع طبیعی ارزشمند، همواره در طول تاریخ آماج طمع و هجوم بیگانگان بوده است. از یورش اسکندر تا هجوم ویرانگر مغولان، این سرزمین بارها زخم‌های عمیقی بر پیکر خود دیده است؛ اما آنچه در تمام این فراز و نشیب‌ها ایران را پابرجا و سربلند نگاه داشته، اراده استوار، پایمردی و جان‌فشانی فرزندان این آب‌وخاک بوده است. مردان و زنانی که در بزنگاه‌های تاریخی، دفاع از سرزمین مادری را بر هر مصلحت دیگری مقدم داشته‌اند.

سرزمین ما میراث‌دار یکی از کهن‌ترین تمدن‌های بشری است؛ از چغازنبیل و شوش گرفته تا تخت جمشید، اشکفت سلمان، هگمتانه و پاسارگاد. آثار شگفت‌انگیز معماری، سامانه‌های پیشرفته آبیاری و قنات‌های دیرینه و صدها بنای تاریخی و خشتی، گواهی روشن بر نبوغ، دانش و تمدن مردمانی است که در این سرزمین زیسته و میراثی ماندگار برای بشریت به یادگار گذاشته‌اند.

ایران همچنین زادگاه و پرورشگاه اندیشمندان و بزرگان نام‌آوری چون ابن‌سینا، ابوریحان بیرونی، خیام و فردوسی و صدها دانشمند، ادیب و حکیم دیگر بوده است؛ شخصیت‌هایی که مرزهای جغرافیایی را درنوردیدند و با دانش و اندیشه خود به غنای فرهنگ و تمدن بشری افزودند. چنان‌که حتی مغولان، با وجود ویرانی‌های گسترده‌ای که به بار آوردند، سرانجام در برابر عظمت فرهنگ و تمدن ایران سر فرود آوردند و خود تحت تأثیر آن قرار گرفتند.

در دوران معاصر نیز، کم نبوده‌اند قدرت‌هایی که چشم طمع به این سرزمین دوخته‌اند؛ سرزمینی که پیشینه تمدنی آن از تاریخ تأسیس بسیاری از کشورهای امروزی جهان فراتر می‌رود و منابع و ظرفیت‌های طبیعی و راهبردی آن همواره وسوسه‌انگیز بوده است. بااین‌همه، تجربه تاریخ نشان داده است که رمز ماندگاری ایران، نه صرفاً در وسعت جغرافیا و ثروت‌های زیرزمینی، بلکه در پیوند عمیق مردم با سرزمین مادری، وحدت ملی، همدلی و ایستادگی در برابر تهدیدها نهفته است.

ایران عزیز! ای سرزمین ریشه‌دار و پرافتخار، تو همچنان استوار خواهی ماند؛ به استواری قله‌های زردکوه و دنا. ما نیز در دفاع از نام، تمامیت ارضی، عزت و سربلندی تو، یک‌دل و یک‌صدا خواهیم بود.

ما همه یک‌تنیم و جان‌فدای وطنیم.

ای ایران، آرام باش؛ آرامش و سربلندی تو، مایه قوت قلب فرزندان توست. ما به ریشه‌های عمیق تاریخی‌ات، به شکوه تمدنت و به همت مردمانت ایمان داریم. ایران می‌ماند، اگر ما در کنار یکدیگر بمانیم.

عبدالرسول نوری