کران تا کران سپر

ایران سرزمین همه ما

به قلم شهرام هزاریان

وقتی انسان نوشتن آموخت و تاریخ نگاشته شد، ایران سرزمین آزادگان و دلیران نامیده شد. آری از قوم پاد و ماد و پارس تا به امروز اسفندیاران و رستم و کوروش و داریوش نگهبانان سرزمین آفتاب بودند. تا به امروز هیچ بیگانه‌ای پای به ایران نگذاشته است که بماند. رومیان کشور‌گشا، متجاوزان مغول، اسکندریان همه و همه تا به دروازه‌ها رسیدند و شاید چند صباحی هم به داخل رخنه کردند، دریغا که آنچنان که تاریخ یاد کرده و با خفت، زاری و زبونی تسلیم ارتش ایران شدند.

ایران هیچ‌گاه شروع کننده‌ی جنگ نبوده و نیست. هرچند هراسی از مواجه ندارد و تا زمان هست و نیاز مدارا می‌کند، به وقت عمل آن کند که تاریخ برای هزاران نسل بنویسد. و اما امروز که دشمن پوشالی خود را حریف نسل آریائی پنداشته و به خیال خامش آمده که نجات دهد؟ هرچه را در نظر گرفته بی‌حساب کتاب است. به دیوار سخت و خارا نفوذی نیست.
کران تا کران ایران سپر است و قتلگاه آنان که چشم طمع به خاک دارند. اینجا ایران است، سرزمینی به وسعت دریاهای بیکران، موج‌های خروشان و خورشيدي که هیچ‌گاه غروب نمی‌کند.
یادتان باشد و یادمان باشد، ما وارثان سردارانی هستیم که سر دادند و پرچم را افراشته نگه داشتند. تا خورشيد طلوع می‌کند و‌ ماه در شب می‌درخشد، این خاک یکپارچه و جاودانه می‌ماند.