مگه مدرسه چی داشت، مگه کیا تو مدرسه بودند، مگه چی توی کوله‌پشتیا‌شون داشتند. گناه زینب و همکلاسی‌هاش چی بود. هفده روزِ که زینب نیست. هفده روزِ که چراغ اتاقش روشن مونده. هفده روزِ که ظهرا چشمم به درِ که بیاد تو و بگه: مامان گرسنمه، مامان امروز خیلی خوب گرفتم. مامان، مامان … از زینب فقط چند دست لباس و چند تا کتاب و هزار تا آرزویی که براش داشتم‌، مونده.
فقط این رو میدونم اونها از آینده روشنی که زینب ها رقم میزدن ترسیدند.

ابراهیم متین‌سیرت